Sinds de geboorte van de jongens staat mijn telefoon altijd vol. Met foto’s en filmpjes welteverstaan. Foto’s dat ze aan het eten zijn, zelf hun beker zo schattig vasthouden, dat ze voor het eerst staan, zelf zitten, lopen, fietsen, dansen, op hun kop staan, van de bank springen.. noem het maar op ;-)

Goedemorgen! Mijn laatste bericht komt uit februari.. wat schandalig! Waar ik andere jaren heel regelmatig een artikel plaatste en ook genoeg had om over te schrijven is dat de afgelopen maanden echt ver te zoeken.

Het is de laatste tijd zo lastig om nog enigzins iets van een foto dagboek online te plaatsen, omdat we vrijwel niets bijzonders doen. De keren dat we de deur uit zijn gegaan is in dit nieuwe jaar nog op één hand te tellen en het ziet er ook niet echt naar uit dat daar snel verandering in gaat komen. Maar goed, ik laat jullie zien wat we de afgelopen tijd hebben uitgespookt. Kijk je mee?

Ik heb besloten hier toch een (klein) stuk over te schrijven, omdat ik merk dat het nog steeds iets bij mij losmaakt. Dat klinkt zwaarder dan het is, dat is absoluut niet nodig, maar ik wil het toch even de wereld in gooien. Ik heb het over bevallingen.

Waar iedereen tijdens de eerste lockdown nog in kleine groepjes dingen deed, een ‘uitstapje’ naar de supermarkt maakte of met een vriendin ging wandelen, zat ik hele dagen thuis. Ik was op dat moment hoogzwanger van Morris en ja, dan loop je liever geen risico. De bevalling van Morris en de hele kraamtijd hebben we ook voornamelijk met ons 4en en onze ouders doorgebracht. Daarna leek er wat lucht te komen en waren er weer wat meer mogelijkheden om de deur uit te gaan.